Gure lehengo mundu hartan bazen baserri bat egun jakin batzuetan ostatu bihurtzen zena. Ernio mendiaren bidean zegoen, eta izena zuen Mugats. Eguerdian oturuntza izaten zen, tarta, pastel eta guzti; arratsean, musika Muttubiyaren soinu txikiarekin, eta dantza mandioan -sarobean-.

Autoan gindoazen Renoko iparretik hegora, eta panel erraldoi bat ikusi genuen kasino handienetako baten parean. Pentsatu nuen, eta halaxe esan nien nirekin zihoazen lagunei, kantaldi edo ekitaldiren bat iragarriko zela han. Izan ere, garai bateko izarrak maiz pasatzen dira hiritik. Liza Minnelli, Dione Worwick, Van Morrison eta Moody Blues egon ziren orain dela gutxi. Eta Eric Burdon eta The Animals ere azaltzekoak omen dira, hauek urrutixeago, Lake Tahoe-n dagoen kasino batean.

Black widow esaten diote hemen, "alargun beltza", eta Halloween egunean irudikatzen den armiarma hori da, heriotzarekin lotutakoa. Nik ordea beste izen batekin ezagutu nuen, Mexikon ematen dioten migala delakoarekin, eta ezagutu ere ipuin baten irakurketari esker; ez errealitatean edo jai bateko ikur bezala.

Esaten omen zuten aspaldiko predikariek infernuko penaren luzetasunaz: "Har ezazue gogoan inurri batek munduari buelta bat emateko beharko lukeen denbora. Urteak eta agian mendeak joango litzaizkioke ahaleginean. Eta, halere, denbora hori ez litzateke hutsaren hurrengoa ere infernuko sufrimenduaren eternitatearekin konparatuta. Izan ere, eternitate hori infinitua da".